Iemand uit de buurt: Roti-mevrouw

We staan te popelen, we kunnen niet wachten, hoeveel nachtjes slapen nog? Binnenkort verhuizen we. Naar een echt grote-mensen-huis met een trap, een tuin en zonnepanelen. Naar een nieuwbouwhuis, in een nieuwbouwstraat, in een oud volksbuurtje. De volksbuurt met zijn sociale woningbouw was enige tijd geleden klaar voor grondige renovatie. De huizen zijn vervangen door een mix van koopwoningen, vrije sector- en sociale huurwoningen. De toekomstige buren in ons blok komen te wonen zijn van alle markten thuis: een hoog opgeleid hoofddoekje, een hollands yup-stel, een gezellig groot gezin en noem maar op. Continue reading

Iemand in Thailand: Siriravee

30 januari 2015, Na twee weken kan ik het al niet laten, al dat lekkere Thaise eten wil ik ook zelf kunnen koken. In het hoge noorden, Pai om precies te zijn, loop ik langs de rijstvelden het dorpje in. Thom geeft een kookcursus, en ik heb me opgegeven. Het is een intieme setting, de enige andere deelnemers zijn twee jonge Duitse journalisten. Zoals zovelen hebben ook zij typisch jong-westerse problemen: een verslaving aan Facebook, het niet los kunnen laten van je mail, constant het gevoel hebben dat er nog wat moet gebeuren en daardoor niet in het moment in dit mooie land kunnen leven. Terwijl mijn telefoon onderop een tas zwerft en ik af en toe m’n camera naar boven haal komt de smartphone in de pauze regelmatig naar boven, ‘of er ook wifi is?’. Maar ook deze slimme journalisten erkennen het probleem, en zijn op zoek naar manieren om meer tot rust te komen. Continue reading

Iemand in de Trein: het tabletspoorboek

Het is zondagmiddag en ik maak de mij zo bekende treinrit van Den Haag naar Enschede. Op Utrecht stapt er een stel op leeftijd met allebei een koffer in. Misschien zijn ze op vakantie geweest, of een weekendje weg? In de dubbeldekker trein is geen ruimte voor bagage, dus ze hebben allebei een eigen tweezits nodig, een stoel voor zichzelf en eentje voor de koffer. Beiden zitten ze naast het raam, dus het gesprek gaat met een plat Drents accent heen en weer van de linker- naar de rechterkant van de coupe. We luisteren allemaal mee, Continue reading

Iemand in de trein: Duim

Met z’n groene sneakers, rode joggingbroek met witte streep en witte trainingsjack zit hij in de trein. Over de grijze haren die er nog over zijn prijkt een grote koptelefoon. Welke muziek zou hij luisteren? Langzaam dommelt deze oudere man in slaap. En terwijl hij z’n hoofd tegen het raam legt gaat z’n duim in z’n mond. Welterusten meneer met de grijze snor. Mensen analyseren in de trein is zo leuk 🙂

[geschreven op 13 september 2014]

Iemand in de trein: Peeptoe

De zaterdagochtend trein zit gezellig vol met mensen op weg naar een dagje uit. Een vrouw van middelbare leeftijd is met haar vriendinnen onderweg naar Haarlem. Met een licht rokerige, net iets te harde stem vertelt ze dat de Albert Heijn echt haar winkel is, ze heeft net dagkaarten voor een pretpark gespaard, dankzij die amicabele personen achter de kassa. Haar groene jurk is perfect gecombineerd met een sjieke ketting en sandalen met sleehak, waarbij haar grote teen in het peeptoe gaatje is geperst. Haar hippe zonnebril met wit plastic montuur poetst ze aan de zoom van haar jurk, waardoor deze voor de medepassagiers net iets te ver opkruipt. Ze spreekt net zo luid dat diezelfde medepassagiers haar gesprekken net niet kunnen negeren. “10.31, staat er 10.31 op m’n briefje?“ Dat briefje had ze maar vooraf gemaakt. Er staan ook mogelijkheden voor de terugweg op. “Haarlem, 10.31” antwoord de vriendin tegenover haar. “Ja, zie je, 10.31 dat staat ook daar op het scherm, 10.31. lk vind dat toch zo leuk om vooraf uit te zoeken. Met de NS. Je kunt alle treinen plannen, en je ziet hoeveel alles kost. Het voelt ook helemaal niet alsof je rijdt, zo comfortabel.” Haar peeptoe wiebelt vrolijk open neer terwijl ze blij is met het uitzicht, gelukkig zonder molens. “Al die horizonvervuiling ook”. De conducteur roept: “Leiden, station Leiden” en ik stap over. Mijn dag is goed begonnen. In de volgende trein geniet ik van het uitzicht. Zonder horizonvervuiling. Ik hoop dat peeptoe en haar vriendinnen een leuke dag hebben in Haarlem, zonder vermoeide pijnlijke voeten.

[geschreven op 31 mei 2014]

Iemand in de trein: Maillotje

Tijdens de kerst vertelde tante Lena hoe ik als meisje van drie in de trein zat en me verbaasde over hoe mooi de maan was. Iedereen in de treincoupé kon meegenieten van mijn kinderlijke verwondering. Twee dagen na kerst zit ik in de trein en zit er een meisje van drie zich te verwonderen over hoe mooi die witte sneeuw is, ik ben het helemaal met haar eens en geniet van het witte landschap. Het meisje heeft een wat kortere concentratieboog. Met de laarsjes uit ligt ze ondertussen op de kop op het tafeltje tussen de vierzits stoelen in de trein, haar benen steken in een gestreepte maillot omhoog tegen het raam. Op de kop zingt ze met een kinderstemmetje kerstliedjes, af en toe wisselt ze ze af met Sinterklaas liedjes. Terwijl ik de laatste slok van mijn warm chocolademelk neem zit de winter stemming er goed in, op naar het stamppotbuffet bij de familie Arentze vanavond. Ik hoop dat het meisje met haar gestreepte maillotje en roze laarsjes nog even door de sneeuw mag stampen en daarna een sneeuwengel mag maken.